Uchwyć esencję
Claim to hasło – esencja firmy, marki, produktu lub usługi. Występuje w parze z nazwą i jest z nią nierozłączny. Powinien być więc krótki, łatwy do zapamiętania i wyrażający istotę marki w najbardziej zwięzły sposób. Aby skutecznie „chwytać”, claim musi zawierać tylko jedną-dwie, najważniejsze informacje lub cechy danej marki, budujące jej wizerunek i ustawiające ją na odpowiedniej półce. Tego wyboru należy dokonać na początku. Ograniczenia pozwolą znaleźć odpowiedni kierunek myślenia w magmie słów i sprawią, że efekt nie będzie przypadkowy, a claim naprawdę trafi w sedno.

Zacznij od początku
Czasami copywriter zafiksuje się tak bardzo na jakimś skojarzeniu, ścieżce myślenia czy smakowitej frazie, że zabrnie w ślepą uliczkę myślenia. Dlatego jedną z najważniejszych, ale i najtrudniejszych umiejętności jest zdolność wyrzucania kolejnych „genialnych” pomysłów do kosza. Pomysłów, które początkowo wydają się bardzo obiecujące, potem jednak za Chiny Ludowe nie chce z nich urodzić się żaden porządny, dobrze brzmiący claim. Wtedy trzeba po prostu zacząć od początku. Copywriter, który pragnie złotymi literami zapisać swoje nazwisko w świecie reklamy, musi definitywnie skończyć z traktowaniem wszystkich swoich konceptów jak ukochane dzieci tudzież zwierzątka domowe.

Stwórz mapę słów
Aby skuteczniej stymulować tworzenie claimu, należy stworzyć podręczną mapę idei i powiązanych z nimi słów kluczowych. W tym celu wszystkie luźne pomysły należy podzielić na grupy skojarzeniowe, w których umieszczone zostaną różne synonimy, wariacje i odmiany głównej idei. Na prostym przykładzie: jeśli cechą, o której ma być mowa w claimie, jest szybkość, w grupie skojarzeniowej znajdą się przykładowo takie słowa jak: błyskawiczny, chyży, rączy lub prędki oraz analogiczne lub powiązane przysłówki, rzeczowniki i czasowniki. Zestaw taki można rzecz jasna na bieżąco uzupełniać i modyfikować.

Sprawdź, jak to brzmi
Claim powinien dobrze brzmieć. Co oznacza, że musi się go łatwo i gładko czytać oraz wypowiadać. Może opierać się na podobieństwie brzmienia poszczególnych słów, jednak nie należy z tym przesadzić, by nie stworzyć kabaretowej karykatury. Trzeba także upewnić się, czy nasze dzieło nie „prosi się” o złośliwe przeróbki i czy claim nie będzie opacznie zrozumiany, w taki sposób, że wręcz ośmieszy markę. Przykładem jest słynne hasło jednego z producentów samochodów, głoszące, iż „stać cię na więcej”. Warto także zapytać znajomych, co sądzą o gotowym dziele i jakie mają z nim skojarzenia.

Odrób pracę domową
Uciążliwym, acz koniecznym obowiązkiem jest małe badanie rynku, mające na celu sprawdzenie, jakie claimy funkcjonują już w obiegu. Przy czym powinna być to zarówno kontrola prewencyjna (aby nie próbować niepotrzebnie wymyślić koła), jak i kontrola dokonywana ex post, kiedy mamy już gotowy zestaw wstępnych propozycji.

W kolejnym wpisie podzielę się złotymi myślami na temat tego, co powinien czytać, gdzie bywać i jak żyć copywriter, aby osiągnąć zawodowe mistrzostwo.

Usability, user experience, architektura informacji, funkcjonalność… Wszystkie te magiczne sformułowania w ogólnym zarysie mają na celu stworzenie produktu spełniającego pewne oczekiwania. Produkty mają to do siebie, że muszą się sprzedawać, by zarabiać na swoich producentów. Aby tak się stało, produkt musi spełniać założenia producenta i równocześnie zadowalać odbiorcę/użytkownika.

Założenie jest takie, że im bardziej dopracujemy produkt, tym będziemy z niego bardziej dumni, a potencjalni odbiorcy zadowoleni. Przez dopracowanie rozumiemy nie tylko sprawienie, by coś było ładne. Musi to też działać, nie sprawiając nikomu kłopotu. Produkt musi być „funkcjonalny”, „ergonomiczny”, „użyteczny”, a jego zastosowanie czy sposób działania „domyślny” lub też „intuicyjny” (słowem: musi działać).

O tym, jak wygląda szkielet działań mających na celu ewolucję idei w zysk, pisałem jakiś czas temu: http://ostrzy.pl/2012/02/22/przetwarzanie-mysli-w-energie/. Tym razem skupmy się na części mającej sprawić, że produkt ma działać. Lecz najpierw w prostych słowach o bohaterach tegoż wpisu:

1. Usability – zbiór wskazówek umożliwiających dostosowanie produktów do potrzeb użytkownika pod względem ergonomii użycia.

2. User experience – projektowanie skierowane na dostarczenie konkretnych doświadczeń odbiorcy, gdzie metodologia wynika zarówno z wiedzy teoretycznej, jak i doświadczenia związanego z obserwowaniem trendów, zachowań i potrzeb konkretnych grup użytkowników.

Doświadczenie, doświadczenie i jeszcze raz doświadczenie…

Czy jedno i drugie może iść w parze?
Tak. Powinno, by sprzedać użytkownikowi konkretne treści czy doświadczenia w jak najbardziej zjadliwy sposób.

Czy te dwie dziedziny mogą się wzajemnie wykluczać?
Też tak, jeżeli czynnik usability będzie uniemożliwiał dostarczenie użytkownikowi konkretnych doświadczeń, lub jeżeli produkt będzie dążył w kierunku przerostu formy nad treścią.

Tak jak pisałem w poprzednim tekście, bardzo często wymagania dotyczące produktu są zależne od wielu czynników:

1. Wymagania klienta

• Potrzeba
• Koncepcja 
• Budżet
• Nastawienie na akceptację lub modyfikację założeń/produktów w fazie projektowej/prototypów

2. Rekomendacje strategiczne – niezmiennie nastawione na sukces

3. Ograniczenia techniczne i czasowe

Jeżeli mówimy o wkładzie agencji w produkt interaktywny, to należy wykazywać się dosyć sporą elastycznością, by w gąszczu wymagań pracownik zajmujący się zarówno użytecznością, jak i user experince, obronił:

• Poprawną architekturę informacji
• Logikę procesów
• Użyteczność interfejsu oraz poszczególnych modułów/funkcjonalności
• Przy uwzględnieniu konkretnego doświadczenia użytkownika

Sama inwestycja w dopracowanie produktu nie jest droga, a w  podstawowym wymiarze zajmuje stosunkowo mało czasu (zależnie od rodzaju produktu i wymagań). Zwykle rozszerzone oferty projektowania mogą zakładać także prototypowanie, badania na użytkownikach, testy etc.

Czy to się opłaca? Zawsze, o ile naszym celem nie jest opatentowanie kwadratowego koła.

Początków Paper Cut można szukać w sztuce origami, kirigami, wycinankach lub też paper filigree. Ta hybrydyczna technika ukazuje niesamowite możliwości wykorzystania papieru. W połączeniu z nożyczkami i klejem papier posłużył do stworzenia przestrzennych instalacji, które zadziwiają kompozycją i skomplikowaniem. Kolaż brył w połączeniu z typografią oraz elementami ornamentyki zwracają uwagę na niesamowitą wyobraźnię twórców.

Artyści tacy jak Julien Vallée, Owen Gildersleeve, Zim And Zou czy Yulia Brodskaya poszli jednak o krok dalej, wykorzystując kompozycje jako elementy grafiki użytkowej.

Zainspirowana techniką Paper Cut ekipa graficzna OS3 stworzyła instalację przestrzenną "Zimo Spier Papier", którą możecie zobaczyć pod linkiem: http://ostrzy.pl/2012/02/29/zimo-spier-papier/

Poniżej kilka instalacji wykonanych tą techniką:

Julien Vallée, Elle Decoration UK (http://www.jvallee.com/index_jvallee.html)

Julien Vallée, Grafika cover (http://www.jvallee.com/index_jvallee.html)

Julien Vallee, MTV One (http://www.jvallee.com/index_jvallee.html)

Owen Gildersleeve, Arla Lactofree (http://www.owengildersleeve.com/work_pages/lactofree.html)

Owen Gildersleeve, Cadbury (http://www.owengildersleeve.com/work_pages/cadbury.html)

Zim and Zou, Icon cover (http://colourandform.wordpress.com/2012/02/09/zim-and-zou/)

Zim and Zou, Windoo (http://colourandform.wordpress.com/2012/02/09/zim-and-zou/)

Yulia Brodskaya, Cadbury (http://www.nonsolokawaii.com/kawaii-interview-yulia-brodskaya/)

Yulia Brodskaya, New Scientist cover (http://www.yatzer.com/The-Paperworks-of-Yulia-Brodskaya)

Yulia Brodskaya, Nokia (http://www.nonsolokawaii.com/kawaii-interview-yulia-brodskaya/)

W wieku sieci społecznościowych niezmienianie swojego statusu na Facebooku może doprowadzić do sytuacji, gdy już nie będziesz miał po co go zmieniać.

W czasie, gdy każda nasza aktywność śledzona jest oczami Wielkich Braci (Google, Facebook i inne) my sami czujemy potrzebę dzielenia się każdym, nawet najmniej istotnym elementem naszego życia.

Nasz Wall na Facebooku to miejsce, które ma o nas świadczyć. Przedstawiać nas w takim świetle, w jakim chcemy siebie widzieć. Czyli nie do końca jest prawdą… (?)

To pewnie kwestia względna, ale naprzeciw problemom w znalezieniu idealnej drugiej połówki wyszedł serwis: Cloud Girlfriend http://cloudgirlfriend.com/, który specjalnie na Twoje życzenie stworzy profil idealnej dziewczyny.

A wszystko to w bardzo prostych 3 krokach:

1. Opisz swoją idealną dziewczynę
2. Cloud Girlfrend ją ożywi
3. Teraz wystarczy, że ją zaprosisz do znajomych i nawiążesz relacje, i będziesz mógł cieszyć się związkiem na odległość! Cloud Girlfrend będzie postować na Twojej „ścianie” i odpowiadać na Twoje komentarze. A wszystko to za darmo.

A więc Panowie, po co się męczyć na randkach. Po co wydawać pieniądze na uwodzicielskie prezenty dla ukochanych. Już nie musicie tkwić w samotności, a kumplom szczęki opadną, jak obejrzą zdjęcia Waszej wybranki!

A w sumie to ciekawe, dlaczego nie ma wersji dla dziewczyn? :)

Z czym to się je?

Pinterest (pinboard of interests) to uporządkowany agregator treści wizualnych. Każdy zarejestrowany użytkownik ma możliwość stworzenia własnych, tematycznych tablic, do których przypina interesujący go content z sieci lub tablic innych użytkowników, których lub które śledzi. Wydawałoby się, że to nic nadzwyczajnego, Facebook, Twitter czy Google+ oferują podobne funkcjonalności. Mimo wielu podobieństw wyróżnić można jednak kilka istotnych różnic.

Pinterest a inne media społecznościowe

Już na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że Pinterest pobudza użytkowników na zupełnie innym poziomie niż pozostałe portale społecznościowe. O ile percepcja np. treści zamieszczanych na Facebooku  jest bardziej refleksyjna, „intelektualna” – wymaga przetworzenia, większego świadomego zaangażowania (mix treści tekstowych z  treściami wizualnymi), to komunikacja na Pinterest odbywa się przede wszystkim na poziomie sensorycznym, emocjonalnym (zdjęcia, grafiki, materiały wideo), a  użytkownik pochłania treści raczej podświadomie, instynktownie.

W przeciwieństwie do innych portali, które łączą przeszłość z teraźniejszością, Pinterest jest pod wieloma względami bardzo aspiracyjny. Pozwala nam pokazać to, co nam się podoba teraz, ale też do czego dążymy (jak chcielibyśmy urządzić mieszkanie, co chcemy zobaczyć, gdzie chcemy pojechać czy też, co chcielibyśmy po prostu zjeść).

Istotną różnicą jest dzielenie się zainteresowaniami, a nie życiem osobistym. To daje użytkownikom duże poczucie bezpieczeństwa, przez co wykazują oni też większa otwartość na dzielenie się contetem i interakcje z innymi użytkownikami.

Pinterest pozwala też użytkownikom wyrazić się w nieco inny sposób. Komunikację użytkowników na Facebooku, Foursquare czy LinkedIn można zamknąć pod parasolem trendu "spójrz na mnie" (zobacz, co robiłem, gdzie jestem, jaki jestem dobry w tym, co robię), aktywności użytkowników Pinterest sprowadzają się raczej do wyrażenia: "spójrz na to; spójrz, jakie to ciekawe".

Pinterest a komunikacja marek

Mimo braku tradycyjnych form reklamowych na portalu, uważam, że Pinterest ma bardzo duży potencjał promocyjno-sprzedażowy.

Jest on po części związany ze sposobem podejmowania przez konsumentów decyzji zakupowych, które są częściej skutkiem impulsu niż racjonalnych przemyśleń – ochota na dany produkt czy usługę przychodzi nam wraz z zobaczeniem czegoś  (to jest też kluczowy faktor w przypadku np. zakupów grupowych). Przeglądanie zdjęć na Pinterst może skutkować wieloma takimi impulsami, a od zakupu dzieli nas zaledwie jedno kliknięcie (przejście na stronę sprzedawcy, który oferuje dany produkt). Platforma naturalnie generuje też dodatkowy ruch na stronę.

W kontekście marki to też doskonałe narzędzie do komunikacji świata marki. Przez treści wizualne tworzymy mood boardy, które pokazują personę marki. Nie sprzedajemy produktu, ale styl życia. 

Pinterest może stać się też świetnym źródłem wiedzy o konsumentach i ich potrzebach. Naturalnie krystalizuje on nam grupy docelowe – konsumenci definiują swoje zainteresowania, tworzą tablice zgodne z nimi i aktywnie szukają treści dopasowanych do ich potrzeb, które następnie przypinają do swoich tablic. Przez to sami określają, co im się podoba, a co nie. Marketerzy natomiast mogą nie tylko na bieżąco śledzić zmiany w nastrojach konsumenckich, ale także przeprowadzać niskim kosztem badania fokusowe dotyczące np. planowanych zmian w strategii komunikacji marki (np. zbadać, czy dany materiał graficzny odbierany jest przez konsumentów pozytywnie). 

Podsumowanie

Wydawać by się mogło, że po lekkim nasyceniu rynku portalami społecznościowymi, które miały na celu odświeżenie/podtrzymanie relacji z innymi czy też były instrumentem ekspresji własnej osoby, użytkownicy odczuli potrzebę uporządkowania contentu znajdowanego w sieci.  Bo jak inaczej można wytłumaczyć motywację do założenia konta na kolejnym portalu społecznościowym? Pinterest gromadzi w jednym miejscu ciekawy, zgodny z zainteresowaniami użytkownika content. I to właśnie on, a  pośrednio  prostota, z jaką można odkrywać nowe treści i się nimi dzielić, to mocne punkty tej młodej, ale  dynamicznie rosnącej w siłę platformy społecznościowej.

Link do infografiki: http://ihunzai.com/wp-content/uploads/2012/02/know_pinterest_infographics.jp

Dla przypomnienia, OS3 multimedia zostało patronem merytorycznym nowej kategorii w konkursie: „E-commerce”, a Marcin Maj jest jednym z jej pomysłodawców i przewodniczącym komisji jurorskiej wyłaniającej jej zwycięzców. Trzymamy więc kciuki, żeby jak najwięcej osób zgłosiło swój udział w tej i w pozostałych kategoriach.

Udział w konkursie mogą wziąć poszczególni pracownicy działów sprzedaży, dyrektorzy, zespoły oraz trenerzy, którzy zajmują się tematyką związaną ze sprzedażą w swojej codziennej pracy, niezależnie od branży i wielkości firmy, w której pracują. Kategorie konkursowe znajdują się na stronie: www.pnsa.pl. PNSA stwarza możliwość wykazania się przed pracodawcą pomysłami, wymiany doświadczeń i pokazania się wśród przedstawicieli działów sprzedaży różnych branż. Pozwala też na zdobycie dodatkowego „świadectwa”, potwierdzającego profesjonalizm i wysoki poziom kwalifikacji w dziedzinie sprzedaży.

Zużyto:

- 3 tubki kleju,
- 20 metrów sznurka,
- 1238 słonych paluszków,
- 5832 wydziurkowane dziurki z dziurkacza,
- 15 litrów napojów wyskokowych,
- 33 metry kwadratowe papieru,
- 99 cięć gilotynowych,
- 4 pizze,
- 4 pudełka po pizzy.

Bez projektu ani rusz

Bo ja  bym to zrobił tak…:)

Red box

To ile potrzeba tego śniegu?

Nasza Śnieżynka:)

Byle było równo

Taaaki duży…

No bo tego się %^@(*$@ nie da! Może zróbmy to w 3dsMax'ie?

Uwaga na palce!

Nie wytrzymał napięcia

Długo tak jeszcze?

Siostro! Skalpel!

Co ma wisieć, nie utonie

Wieszanie Rudolfa

Leave it or die – Zostaw to, albo zgiń!

Pogodynka w akcji

Ostra ekipa

PS

Wiosna dziękuje załodze graficznej z Pracowni OS3 za zaangażowanie :)

Jak widać za oknem, poskutkowało.

…Luźny obraz procesu projektowego okiem UX’a

(Żródło grafiki: http://www.gfktechtalk.com/wp-content/uploads/2012/01/Digital-eye.jpg)

Przekuć myśl w ideę

Myśl przelewana jest na papier. Powstaje brief, który po kolei trafia do wszystkich zainteresowanych działów. Lecz po kolei. Załóżmy, że nasza myśl wymaga doprecyzowania. Najpierw trzeba ją przekuć w ideę – zarządzamy tzw. (fanfary) burzę mózgów. Do tego celu potrzebujemy wstępnego założenia, osoby prowadzącej projekt, stratega i kogoś kreatywnego. Należy ich zamknąć na kilka godzin w szczelnym pomieszczeniu, dostarczać płyny i nie wypuszczać do czasu wykrystalizowania się pełnowartościowej idei.

Po zaliczeniu tego etapu przetworzona myśl przechodzi do rąk stratega. Idea ma zostać ubrana w mechanizmy mające na celu dotarcie do jak największej liczby odbiorców i zakorzenienie się w ich umysłach na tyle, by klient osiągnął cel projektu X. Strateg zbiera dane, bada, analizuje i przyporządkowuje metody osiągnięcia sukcesu przez naszą ideę. Idea zyskuje założenia oraz wytyczne.

Uczynić ideę lekkostrawną

Powstaje jednak pytanie – jak przełożyć ideę i wytyczne na język obrazu? Mamy zarekomendowane mechanizmy, konkretnie określoną grupę odbiorców oraz spajającą to wszystko myśl przewodnią, być może nawet linię kreatywną.

Architekt informacji, user experience designer, usability ninja (*wiemy, że istnieje, ale nikt go nie widział), czy jak tam nazwiemy naszego specjalistę od użyteczności, otrzymuje zadanie nadania idei wstępnej formy. Ponownie, zależnie od wielu zmiennych, takich jak czas czy budżet, UX (potoczna nazwa) czyni wstępne przygotowania. Polegają one na analizie dotychczasowej ewolucji myśli w ideę oraz przyporządkowanych jej wytycznych. W najlepszym przypadku ma możliwość przeprowadzenia badań na grupie docelowej, w optymalnym zaś używa „Mocy” i korzysta ze swojej bogatej wiedzy dotyczącej mechanizmów poznawczych konkretnych grup użytkowników (określonych wcześniej przez stratega, a zwanej user experience), ich przyzwyczajeń, zachowań oraz ograniczeń. Inaczej przecież będziemy mówić do nastolatka, inaczej do osoby dorosłej, a jeszcze inaczej do seniora. Być może projekt wymaga konkretnej architektury informacji czy wprowadzenia ułatwień dostępu (accessibility), lub polega na wskazaniu luk w użyteczności danego serwisu?

Nasz projektant zatem tworzy zależnie od wymagań:

1.     Makiety (zwane też siatkami funkcjonalnymi, schematami lub pieszczotliwie siatuniami) – schematyczne szkice wstępne serwisu lub aplikacji. Dzięki nim klient, ale także w późniejszych etapach osoba dokumentująca projekt, grafik czy programista są w stanie wyobrazić sobie układ elementów i zasady ich działania. Schematy muszą być przejrzyste i zawierać taki obraz funkcjonalności, by już na tym etapie osoba mająca w nie wgląd była w stanie swobodnie orientować się, jak co powinno działać.

                (Źródło grafiki: http://vip.cs.utsa.edu/classes/cs4393f2005/images/MediaConsoleMockupSmall.gif)

2.     Schemat przepływu – pokazuje logiczne zależności między funkcjonalnościami, przepływ danych lub scenariusz poruszania się użytkownika, od rozpoczęcia przygody z serwisem do osiągnięcia wyznaczonego celu (zakupu, kontaktu, dostępu do konkretnych informacji etc.)

               (Źródło grafiki: http://www.breezetree.com/flow-charts/basic-flowchart.png)

3.     Prototyp – inna forma prezentacji założeń funkcjonalnych, w których łączymy element schematyczny ze scenariuszem. Dzięki temu jesteśmy w stanie przedstawić klientowi bliższy obraz projektu X, gdzie konkretne przyciski kierują nas do konkretnych podstron/funkcjonalności. Prototyp umożliwia poruszanie się w widmie naszej strony, nie umożliwia jednak realizacji założeń bardziej skomplikowanych funkcjonalności.

Click here to view the embedded video.

4.     Dokumentację funkcjonalną – o ile projektant jest także osobą dokumentującą, jest to masywny plik tekstowy, w którym na podstawie schematów opisane jest co i jak działa.

Pogodzić jedynie słuszne obrazy

Wynik pracy projektanta na ogół przedstawiany jest klientowi. Akceptacja powoduje przejście w ręce grafików szkieletu naszego projektu X w formie myśli przeistoczonej w ideę, z zastosowaniem konkretnych mechanizmów, których założenia przedstawione są w formie przejrzystych schematów (jest to przykład zdania, które w żadnym wypadku nie powinno pojawić się w dokumentacji funkcjonalnej). Brak akceptacji powoduje dyskusje mające na celu pogodzenie (często bardzo sztywnych) ram funkcjonalnych z wyobrażeniem klienta o projekcie oraz realiami (budżetem). Dyskusje tego typu mogą występować praktycznie na każdym etapie przekuwania myśli w energię, gdyż każda ze stron ma swój jedynie słuszny obraz finalnej wersji projektu. Z jednej strony klient wali pięścią w stół i mówi, że białe ma być czarne a czarne różowe, projektant łapie się za głowę i każe słuchać specjalisty, a psychoanalityk account managera zaciera chciwie rączki w oczekiwaniu na kolejne spotkanie ze swoim pacjentem.

Po osiągnięciu konsensusu wszyscy są szczęśliwi, deadline jest coraz bliżej, a myśl może zostać obleczona w obraz i słowa. Jakkolwiek copywriter jest nieco spokojniejszy przy doborze słów wypełniających przestrzeń na ekranie, tak grafik interpretuje schematy i obleka je w formę i kolory.

Po ponownej akceptacji klienta całość jest zbierana i trafia w ręce magików, którzy dzięki magii kodów nadają naszemu projektowi życie i ostatecznie przetwarzają naszą myśl w energię. Projekt X tworzy całość i jest gotowy pomknąć po światłowodach do umysłów naszych odbiorców. 

Od dziecka byliśmy uczeni, by być miłym, uśmiechać się i wiemy, że jeżeli chcemy coś osiągnąć, to uśmiech może zdziałać cuda.

Click here to view the embedded video.

Ale od początku, by zbudować zdrową relację, każdy z nas powinien zadbać o to, by:

1.       Osoba, z którą próbujecie nawiązać relację, czuła się bezpiecznie i komfortowo – każdy z nas ma jakąś bezpieczną przestrzeń, starajcie się jej nie przekraczać. 

2.       Nie oceniać i być otwartym na inne opinie – pamiętajcie, że za sarkazmem, agresją i złością zawsze kryje się lęk.

3.       Nie oczekiwać od wszystkich poklasku dla własnych idei i pomysłów – nie każdy może nas lubić, ale każdy może nas cenić i szanować.

Jeżeli chcecie być dobrym współpracownikiem, przyjacielem, wspaniałym szefem, bądźcie uważni w rozmowach, nie obawiajcie się mówić o swoich słabościach i potrzebach, wypracujecie w sobie akceptację dla odmiennego punktu widzenia. Pozwólcie sobie i innym na popełnianie błędów i autentycznie interesujecie się drugim człowiekiem. A w prosty uśmiech wkładajcie całego siebie. Kiedy czujecie się dobrze sami ze sobą, Wasze otoczenie poczuje się dobrze przy Was.

Click here to view the embedded video.

A co zrobić, by najskuteczniej zniechęcić do siebie? Oto prosty przepis:

1.       Wtrącajcie się, przerywajcie i nie słuchajcie dłużej niż chwilę.

2.       Mówcie cały czas „JA” i wciąż nawiązujcie do siebie.

3.       Nie skupiajcie wzroku na rozmówcy, rozglądajcie się i podziwiajcie otoczenie.

Znacie takie osoby?